Αυτόπτης και αυτήκοος μάρτυρας σε μία πρωινή κουβεντούλα, που είχαν σε μπουγατσατζίδικο της πλατείας Ελευθερίας τέσσερις Σερραίοι συνταξιούχοι ήταν προχθές ο δραστήριος σμπίρος μου, ο οποίος εκτός από τις γειτονιές και τις συνοικίες συχνάζει και στα πιο κεντρικά σημεία της πόλης.
Ανάμεσα στην ακρίβεια, το καιρικό και τον Covid-19, κάποια στιγμή ένας εκ των ανδρών του τραπεζιού αναπόλησε τις χαρούμενες, γιορτινές ημέρες, που προηγήθηκαν τα Χριστούγεννα και την Πρωτοχρονιά και με κάμποση δόση νοσταλγίας και συγκίνησης είπε στους υπόλοιπους τρεις της παρέας : «Αχ, πόσο μου λείπουν εκείνες οι ημέρες! Πόσο θα ήθελα να γυρίσω το χρόνο πίσω, να είχα ξανά εδώ μαζί μου τον εγγονό μου και να πηγαίναμε στον “αρκούδο” για μία ακόμη φωτογραφία. Είχε ξετρελαθεί ο μπόμπιρας με το ύψος και τη λάμψη του!», είπε ο γκριζομάλλης συνταξιούχος άνδρας ρουφώντας την τελευταία γουλιά του καφέ του.
Τον “αρκούδο”, που πολλοί βγήκαν να λοιδορήσουν, να χλευάσουν και να κατηγορήσουν, τα παιδιά τον έβαλαν στα όνειρά τους , τον έγραψαν στις εκθέσεις τους στα σχολεία και λυπήθηκαν πολύ, όταν μαζεύτηκε από τους δημοτικούς υπαλλήλους.
Στην τοπική κοινωνία που ζούμε κάποιοι περιμένουν με το δάχτυλο στη σκανδάλη να «χτυπήσουν» κάθε τι που γίνεται από τη Δημοτική Αρχή του Αλέξανδρου Χρυσάφη χωρίς βέβαια να υπολογίζουν το κακό που προξενούν. Ο ρόλος του θεσμικού προσώπου είναι διαφορετικός από αυτόν του απλού πολίτη. Και, όταν κάποιοι από τους θεσμικούς ψάχνουν τον όποιο τρόπο για να αποκτήσουν δημοσιότητα και προβολή διασπείροντας ψευδείς πληροφορίες και ανυπόστατες κατηγορίες, πρέπει να έχουν την τόλμη και να ζητούν κατόπιν και μία συγγνώμη για τα κακόπιστα σχόλιά τους. Αυτό ορίζει η δημοκρατία.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Το παρόν διαδικτυακό μέσο ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρει περί των επωνύμων ή ανωνύμων σχολίων που φιλοξενεί. Σε περίπτωση που θεωρείτε πως θίγεστε από κάποιο εξ αυτών, επικοινωνήστε μέσω της φόρμας επικοινωνίας έτσι ώστε να αφαιρεθεί.