Κώστας Πασχάλης : Η αμείλικτη πραγματικότητα και τα φιλοσοφικά αναμασήματα

«Να ξανασκεφθούμε την ασημαντότητα και της ελλείψεις μας,

να στοχαστούμε, να αναζητήσουμε νέους όρους συνύπαρξης, να διαβάσουμε, να δούμε θέατρο, να επισκεφτούμε μουσεία, να γνωρίσουμε τον κόσμο (διαδικτυακά, βέβαια), να αποκαταστήσουμε την σχέση με τον εαυτό μας και τους γύρω μας, να επιχειρήσουμε να κάνουμε δημιουργικά πράγματα για τα οποία μέχρι χθες δεν είχαμε χρόνο…». Διάφορα τέτοια και άλλα εξίσου ενδιαφέροντα και ευρηματικά ακούγονται από τα χείλη επωνύμων και μη, ως προτάσεις άμυνας απέναντι στον αναγκαίο εγκλεισμό στο σπίτι.

Καλά, ίσως, όλα αυτά, αλλά με μία βασική προϋπόθεση: ότι έχουμε λύσει το πρόβλημα της καθημερινής μας επιβίωσης. Όμως χιλιάδες είναι οι άνθρωποι δίπλα μας που  έχουν σταματήσει να δουλεύουν, που τις σκέψεις τους  κατατρέχουν, θέλοντας και μη, το κλειστό τους κατάστημα, οι επιταγές που πρέπει να πληρωθούν, οι εκκρεμείς υποχρεώσεις τους, τα καθημερινά έξοδα και φυσικά ο εφιάλτης της επόμενης ημέρας. Χιλιάδες είναι ακόμη οι συμπολίτες μας που όντας σε καταναγκαστικό εγκλεισμό στα λίγα τετραγωνικά των διαμερισμάτων τους, αναγκάζονται να τιθασεύουν τις εντάσεις, τις ανάγκες, τις επιθυμίες τόσο τις προσωπικές όσο και της οικογένειάς τους.

Σε μια τέτοια λοιπόν δύσκολη συγκυρία, όπου η αδήριτη ανάγκη της διαφύλαξης της υγείας της προσωπικής μας καθώς και του κοινωνικού συνόλου, τίθεται υπεράνω όλων αυτών των πραγμάτων που συνιστούσαν την όποια κανονικότητά μας, καλό είναι να τηρηθεί από μέρους της πολιτείας και ένα μέτρο στον ορυμαγδό που υφιστάμεθα καθημερινά. Φθάνει ο καταιγισμός των μηνυμάτων και των πληρωμένων καταχωρήσεων και διαφημίσεων. Φθάνει η τρομολαγνεία των καναλιών. Καλές και οι αμπελοφιλοσοφίες για το νόημα της ύπαρξης και το επέκεινα, αλλά αυτοί που τις διατυπώνουν ας τις κρατήσουν για τον εαυτό τους. Όσοι πραγματικά ανακάλυψαν την θαλπωρή του σπιτιού τους ας μείνουν μέσα και μετά την «απελευθέρωση» (ας ελπίσουμε πως δεν θα αργήσει) για να συνεχίσουν τους στοχασμούς τους.

Ναι, αποδείξαμε πως είμαστε συνειδητοποιημένοι πολίτες. Ναι δείξαμε ωριμότητα και συνέπεια. Ναι, υπακούσαμε στις εκκλήσεις και στις προσταγές, γιατί έτσι έπρεπε και μπράβο μας. Και θα συνεχίσουμε να το κάνουμε εφ’ όσον αυτό κρίνεται απαραίτητο. Αλλά ήρθε η ώρα να μπει επιτέλους ένα μέτρο στις κραυγές, τις απειλές, τις ασυναρτησίες επωνύμων και μη, στις μεγαλοστομίες και στις εικασίες. Λιγότερα συνθήματα και πιο πολλή δουλειά. Με το καλό να πάρουμε τη ζωή μας πίσω.