Το ερώτημα της ημέρας :Η πόλη ....¨¨ ξεχασ娨 ..... τα παιδιά της???

 

 

 

 

  5 χρόνια από τότε που έφυγε ο ολυμπιονίκης Γιάννης Τσιντσάρης και τόσο η προηγούμενη όσο και η τωρινή δημοτική αρχή  Σερρών  δεν μπορούν να αποφασίσουν πως θα τιμηθεί .Παρά τις κατά καιρους δημόσιες ανακοινώσεις και δεσμευσεις

Θυμίζουμε το βιογραφικό του εκλιπόντος αθλητή 

Βιογραφικά στοιχεία.

Γεννηθείς στις 8-2-1962 στο Σιδηρόκαστρο Σερρών. Το 1966 η οικογένεια του μετοικεί στην πόλη των Σερρών, λόγω εργασίας του πατέρα του.Η πρώτη συστηματική επαφή του Γιάννη Τσιντσάρη με τον αθλητισμό, ήταν το 1975 με το άθλημα της σφυροβολίας και το 1976 με  το άθλημα της πάλης. Το 1977 ο δεκαπεντάχρονος  τότε Γιάννης, περιπλανιόταν στους δρόμους της πόλης. Περνώντας έξω από το γυμναστήριο άρσης βαρών του Α.Ο. Σερρών, τον είδε και του φώναξε ο προπονητής της ομάδας, κ. Αρβανιτίδης Αντώνης. Η πρώτη επαφή  – δοκιμή με την μπάρα, ήταν αρκετή για να τον κάνει να την αγαπήσει και να αρχίσει μια ταχέως ανοδική πορεία, που οδήγησε σε μια σημαντική καριέρα. Λέει ο Γιάννης Τσιντσάρης : πέρασα πιο μπροστά από αρκετά αθλήματα και τελικά με κέρδισε η άρση βαρών. Δεν την διάλεξα εγώ, αυτή με διάλεξε, ήμουν γεννημένος για αρσιβαρίστας».Διακρίθηκε σε πολλές εθνικές και διεθνείς διοργανώσεις μέχρι το 1993 όταν και αποχώρησε από την ενεργό αθλητική δράση λόγω τραυματισμού στον τένοντα.Έπειτα συνετέλεσε  τεχνικός σύμβουλος της ομοσπονδίας άρσεως βαρών.

Από το 1996 έως το 2008 υπήρξε ομοσπονδιακός προπονητής άρσης βαρών στον τόπο καταγωγής του, ενώ παράλληλα ασχολήθηκε με την ζωγραφική και την αγιογραφία, διενεργώντας το 1987 έκθεση στο Ηράκλειο Αττικής.Επίσης διετέλεσε καθήκοντα δημοτικού σύμβουλου Δημάρχου για αθλητικά θέματα στο Δήμο Χαλανδρίου Αττικής 1993-1995.

Από το 1985 έως το 1995 ήταν  παντρεμένος  με την αθλήτρια του στίβου Άννα Βερούλη. 

Απεβίωσε την 1η Μαρτίου 2017.

Διακρίσεις:

Σταχυολογώντας την αθλητική καριέρα του Γιάννη Τσιντσάρη, βρίσκουμε πως :

Κατέκτησε την 4η θέση στην Ολυμπιάδα του Λος Αντζελες.Από το χρυσό μετάλλιο του Περικλή Κακούση το 1904 και την 4η θέση του Νίκου Ηλιαδη το 1976 ήταν η καλύτερη θέση που πετυχαινει Έλληνας αθλητής στην άρση βαρών μέχρι την εμφάνιση της dream team.

                  Ο.Α 1984 ΛΟΣ ΑΝΤΖΕΛΕΣ

Συμμετείχε στην Ολυμπιάδα της Σεούλ,όπου τραυματίστηκε παραμονές των αγώνων και έχασε την χαρά να προσθέσει στο βιογραφικό του άλλη μια σημαντική διάκριση.

Από το 1981 μέχρι το 1991 ανήκε στην λίστα των 8 καλύτερων αθλητών του κόσμου και της ευρωπης στην κατηγορία των +110 κιλών σύμφωνα με τα στατιστικά της παγκόσμιας ομοσπονδίας.

Το 1982 οι επιδόσεις του τον τοποθετούσαν στους τρεις καλύτερους εφήβους αθλητές στον κόσμο στην κατηγορία +110 κιλών.

Ανακηρύχθηκε :

Καλύτερος έφηβος αθλητής για το 1981 (βραβεύσεις ΠΣΑΤ 1982).Ως ο καλύτερος έφηβος αθλητής σε όλα τα σπορ έχοντας καταρρίψει πληθώρα πανελληνίων ρεκόρ.

Η εθνική ομάδας άρσης βαρών, της οποίας ήτο βασικό στέλεχος, βραβεύτηκε από τον ΠΣΑΤ, ως η καλύτερη ομάδα της χώρας, για το 1983.

3 φορές χρυσός πρωταθλητής εφήβων.

10 φορές χρυσός πρωταθλητής ανδρών.

10 φορές χρυσός πρωταθλητής, στο πρωτάθλημα ενόπλων δυνάμεων & Σωμάτων ασφαλείας.

107 Πανελλήνια ρεκόρ, εφήβων, ανδρών. 

3 φορές, χρυσός Βαλκανιονίκης.

3 φορές χρυσός πρωταθλητής Ευρώπης (ΕΟΚ)

3 φορές χρυσός Μεσογειονίκης, (Καζαμπλάνκα Μαρόκου 1983, Λατάκεια Συρίας 1987,Αθήνα Ελλάδα 1991).

Κατέλαβε την 2η θέση στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ανδρών  (1985),4η θέση στο παγκόσμιο Πρωταθλημα (1984),6η θέση στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα (1982).

Τα κορυφαία Πανελλήνια ρεκόρ του ήταν : 177.5 στο αρασέ και 213 στο ζετέ.

Και οι ανεπίσημες επιδόσεις του, στους Διεθνεις αγώνες ΒΕΝΙΖΕΛΕΙΑ το 1988,  180 στο αρασέ και 215 στο ζετέ.

Μέτρα 70 μετάλλια σε διεθνείς διοργανώσεις.

Το 1989, ολοκληρώνει τις σπουδές του στο ΤΕΦΑΑ Αθηνών, με ειδικότητα στην άρση βαρών.

Αν και είχε προτάσεις να πάει σε άλλους συλλό­γους παρέμεινε σ’ όλη του την αθλητική πορεία στον Α.Ο.Σερρών. «Από αγάπη στο σύλλογο και 

την πόλη του».

Στη συνέχεια, εγκαθίσταται στην πόλη των Σερρών και το 1996 συνεχίζει την ενασχόληση του με το άθλημα που τόσο αγάπησε και τίμησε, και του πρόσφερε «όνομα, επαγγελματι­κή αποκατάσταση και αναγνώριση» από τη θέση του ομοσπονδιακού προπονητή στο κλιμάκιο Σερρών. Τονίζει πως στην αθλητική του διαδρομή τον βοήθησαν οι γονείς του, οι προπονητές του, η Ομοσπονδία και πάνω απ’ όλα «ο Κύριος μου και Θεός μου».

Κατά τη διάρκεια της θητείας του ως ομοσπονδιακού προπονητή του κλιμακίου Σερρών, (1996-2008) πλειάδα αθλητών των τοπικών συλλόγων, αναδείχτηκαν πρωταθλητές και με την σειρά τους, έκαμαν την δική τους διεθνή καριέρα.

            Ως Ομοσπονδιακός Προπονητής.