ΤΕΙ Σερρών : Aξιολόγηση-απόδοση ευθυνών-κολασμός

Προσφάτως  ο χώρος της παιδείας και  ειδικά οι Σέρρες  αναστατώθηκαν από τις αποκαλύψεις σχετικά με τις
δραστηριότητες γνωστού καθηγητού του ΤΕΙ Σερρών.
Δεν θα εξετάσουμε τα γεγονότα αλλά θα επισημάνουμε ότι η πλειονότητα όσων έχουν γραφεί αφορά κυρίως  στην εξιστόρηση των πεπραγμένων του ή έχουν οδηγήσει σε μία διελκυστίνδα απόψεων για το ποιος φέρει μεγαλύτερη ευθύνη αυτός, οι φοιτητές ή οι γονείς.
Από την σχετική αρθρογραφία απουσιάζουν  απόψεις για τους λόγους που καθιστούν την ελληνική ακαδημαϊκή κοινότητα πεδίο ευνοϊκό για την ανάπτυξη τέτοιων παθογενειών. Παθογένειες που μαζί με άλλους παράγοντες  έχουν οδηγήσει την ελληνική παιδεία σε μία πρωτοφανή κρίση διαρκείας. Κρίση που φέρει έντονα την σφραγίδα του κρατικιστικού μοντέλου ανάπτυξης που εφαρμόστηκε τα τελευταία 40 χρόνια. Υπάρχουν άραγε ασφαλιστικές δικλείδες οι οποίες καθιστούν τέτοιες συμπεριφορές μη συμφέρουσες;
Από την ειδησεογραφία μαθαίνουμε ότι σε έλεγχο εξωτερικών αξιολογητών της ΑΔΙΠ (Αρχή Διασφάλισης Ποιότητας στην Ανώτατη Εκπαίδευση) το 2013 το πρόβλημα είχε επισημανθεί και μάλιστα εζητείτο επίμονα να γίνει έρευνα. Βλέπουμε δηλαδή ότι η αξιολόγηση (αυτή την οποία αρνούνται όλοι) εντόπισε το πρόβλημα.
Αρκεί όμως ο εντοπισμός του καρκινώματος; Απ’ ότι δείχνουν  τα γεγονότα όχι. Οι διαδικασίες ελέγχου και απόδοσης ευθυνών στον  ελληνικό δημόσιο τομέα  είναι τόσο πολυδαίδαλες και χρονοβόρες που ουσιαστικά οδηγούν σε μη απονομή δικαιοσύνης. Αν συνυπολογίσουμε την πάγια συνδικαλιστική τακτική ο εξεταζόμενος να κρίνεται από συναδέλφους του καταλαβαίνουμε γιατί ο κύριος αυτός δρούσε ανενόχλητος εδώ και τριάντα σχεδόν χρόνια.
Ακόμα και να αποδιδόταν όμως ευθύνες ποιες  λέτε να ήταν οι επιπτώσεις; Βλέποντας ανάλογες περιπτώσεις στις οποίες επιβλήθηκαν ποινές χάδια, ποια θα ήταν η αποτρεπτική τους αξία; Η μοναδική ποινή του όλοι κρίνουν ως αρμόζουσα για την περίπτωση, η απόλυση, δεν υφίσταται ούτε ως λέξη στο ελληνικό κράτος και στην ελληνική πολιτική σκηνή.
Το τρίπτυχο αξιολόγηση-απόδοση ευθυνών-κολασμός  δεν συζητείται σοβαρά από την πολιτική ηγεσία.

• Η αξιολόγηση υπάρχει ως μία προσχηματική διαδικασία όπου όλοι παίρνουν άριστα.
• Οι υπάρχοντες νόμοι για τον συνδικαλισμό αποτελούν ταμπού τα τελευταία 40 χρόνια.
• Τέλος η απόλυση ως εσχάτη αποτρεπτική ποινή είναι λέξη την οποία το σύνολο του πολιτικού φάσματος συμπολίτευση και αντιπολίτευση δεν τολμά ούτε να την ψελλίσει.

Το σύνολο; Εντάξει  εδώ δεν είμαστε ακριβείς. Υπάρχει ένα κόμμα, η ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΞΑΝΑ, που έχει και τις τρείς αυτές  αρχές στο πρόγραμμα του. Και όχι μόνον αυτό αλλά και τις διακηρύσσει σε κάθε ευκαιρία. Θεωρούμε ότι η  παιδεία είναι το μέσο για την δημιουργία ενός ενσυνείδητου και ευσυνείδητου ΕΝΕΡΓΟΥ ΠΟΛΙΤΗ με γνώσεις και κριτική σκέψη.
Κλείνοντας ας αναλογιστούμε τα λόγια του Κομφούκιου : «Αν σκέφτεσαι για ένα χρόνο, φύτεψε ένα σπόρο. Αν σκέφτεσαι για δέκα χρόνια φύτεψε, ένα δέντρο. Αν σκέφτεσαι για 100 χρόνια, δίδαξε ανθρώπους».

Με εκτίμηση εκ μέρους της Δημιουργίας  Ξανά Σερρών
Κουφοκώτσιος Μάλαμας

ΥΓ. Για να θυμηθούμε και  την ελευθερία επιλογής του Μίλτον Φρήντμαν. Πόσο χρόνο λέτε να άντεχε μία τέτοια πρακτική σε ένα ανταγωνιστικό περιβάλλον με αξιολόγηση των διδασκόντων και με δυνατότητα λειτουργίας και ιδιωτικών πανεπιστημίων;  Οι περισσότεροι γονείς στέλνετε τα παιδιά σας σε κάποιο φροντιστήριο, αναλογιστείτε αν μπορεί εκεί να υπάρξει μία ανάλογη κατάσταση.