Κατερίνα Νώτα :Από τα 100 στα. . . 58!

Η Κατερίνα Νώτα είναι ένα
υπέροχο πλάσμα, μια πανέμορφη γυναίκα, μορφωμένη, καλλιεργημένη με υπέροχο πρόσωπο. Αυτό θα το λέγαμε μέχρι πριν λίγα χρόνια. Γιατί τα τελευταία δύο χρόνια έχει προστεθεί και το "κορμάρα" στη λίστα. Πώς τα κατάφερε; Μην περιμένετε να διαβάσετε καμία μαγική συνταγή. Θέλησα να μάθω τι ήταν αυτό που έσπρωξε μία γυναίκα να μεταμορφωθεί τόσο θεαματικά. Και μου αποκάλυψε το μυστικό. 

Η ιστορία ενός σορτς

της Κατερίνας Νώτα

Αν και έχω συζητήσει πολλές φορές για αυτό το θέμα, ωστόσο ποτέ δεν μου ζητήθηκε να συγκεντρώσω τις σκέψεις μου και να προσδιορίσω τα κίνητρα που με έβγαλαν τελικά νικήτρια στη μάχη με τα κιλά. Πήρα το πρωτάθλημα σε έναν δύσκολο και πολυετή αγώνα, που ακόμη συνεχίζεται γιατί για να είμαι ειλικρινής ΛΑΤΡΕΥΑ και ΛΑΤΡΕΥΩ το φαγητό και ανέκαθεν ήμουν άνθρωπος που τα κάνει όλα σε μεγάλες ποσότητες. Γελάω πολύ, μιλάω πολύ, αγαπάω πολύ, εμπιστεύομαι πολύ και τρώω πολύ! Τι γίνεται λοιπόν όταν την ιδιοσυγκρασία σου ως άνθρωπο την καθορίζει το μεγάλο μέγεθος; Καταλήγεις για μία 10ετία και πλέον (όπως εγώ) να προσαρμόζεσαι στα μεγάλα μεγέθη και κοιτώντας τις ετικέτες των ρούχων να συμβιβάζεσαι με την ιδέα του ΧL. Την ετικέτα αυτή τη «φοράς» ψυχικά και σωματικά και αν είσαι και τυχερός την αποδέχεσαι και την αγαπάς. Τι γίνεται όμως αν δεν τα καταφέρεις;

Για εμένα λοιπόν το πολυφορεμένο τελευταία δόγμα «αγάπησε τον εαυτό σου όπως είναι» πέρα από τις επιταγές των μοδάτων περιοδικών, των editorials και των κοινωνικών προσδιορισμών για το τι θεωρείται ωραίο δεν λειτούργησε. Όχι γιατί έπρεπε να είμαι σαν τα κορίτσια των περιοδικών, αλλά γιατί έπρεπε να είμαι η καλύτερη δυνατή εκδοχή του εαυτού μου. Και αν και ήμουν προικισμένη με ένα αρκετά συμμετρικό πρόσωπο που για κάποιους κέρδιζε τις εντυπώσεις, ήμουν ωστόσο πάντα και αρκετά οξύνους για να διαβάζω ανάμεσα στις γραμμές και να αφουγκράζομαι τους ψιθύρους που έλεγαν «ωραίο κορίτσι… αν έχανε και καμιά 20αρια κιλά…»

Οι ψίθυροι ήταν πάντα εκεί. Όσο ωραία και να ένιωθα ενίοτε με τον εαυτό μου είχα την αντίληψη ενός σώματος που ποτέ δεν αγάπησα, ποτέ δεν αποδέχτηκα, αλλά κουβαλούσα στωικά για πάνω από 10 χρόνια, χωρίς ακόμη να καταλάβω για ποιο λόγο άφησα τόσο χρόνο να περάσει έτσι ανεκμετάλλευτος, πορευόμενη με την ετικέτα της «Χοντρής». Τι άσχημη λέξη. Ένας απλός επιθετικός προσδιορισμός που ωστόσο κρύβει από πίσω τόση ανασφάλεια, αποκλεισμό, ψυχολογική βία ακόμη και ρατσιστική διάθεση.

Δεν θα μιλήσω για τη δίαιτα που ακολούθησα γιατί ήταν εξαντλητική, ανθυγιεινή και σίγουρα παράδειγμα προς αποφυγή και όχι προς μίμηση. Ούτε για τα κίνητρα που για μένα πάντα ήταν ίδια. Δεν ήταν κάποιο αγόρι, ούτε κάποια προσβολή, ούτε καν η ίδια μου η υγεία. Δεν ήμουν η καλύτερη δυνατή εκδοχή του εαυτού μου. Αυτός ήταν πάντοτε ο κινητήριος γνώμονας για να ξεκινήσω την όποια δίαιτα και φυσικά και η γυναικεία ματαιοδοξία μου, που δεχόταν ισχυρά και απανωτά πλήγματα κάθε φορά που χάζευα τις βιτρίνες.

Έμαθα όμως πως τελικά το κίνητρο δεν είναι το άπαν. Είναι μεν η αρχή και η απόφαση το ήμισυ του παντός, ωστόσο όταν η πείνα και τα γουργουρητά χτυπούν την πόρτα τα κίνητρα ξεθωριάζουν. Μετά λοιπόν από άπειρες αποτυχημένες προσπάθειες και επισκέψεις ακόμη και σε διαιτολόγους και ινστιτούτα νομίζω πως αυτό που με βοήθησε να καταφέρω σήμερα να έχω τα κιλά που είχα όταν ήμουν έφηβη (σήμερα είμαι 34) είναι ο ορισμός μακροπρόθεσμος στόχων και η αποδοχή ότι θα ξεκινήσω συνειδητά έναν μακρύ και δύσκολο αγώνα.

Αντίθετα λοιπόν με κάθε άλλη φορά που ήθελα μέσα σε 3 μήνες να χάσω 20 κιλά, στις 31 Αυγούστου του 2011 και ενώ ήμουν στην παραλία και χάζευα τυλιγμένη μέχρι τον λαιμό μία λυγερόκορμη κοπέλα είπα «του χρόνου τέτοιο καιρό θα φοράω κι εγώ σορτσάκι». Ξεκίνησα με την ίδια ισχυρή πεποίθηση, όπως κάθε φορά, ότι θα τα καταφέρω. Πίστεψα στον εαυτό μου, όπως κάθε άλλη φορά, φρεσκάρισα και την ψυχολογία μου στην προοπτική ενός καλύτερου μέλλοντος, όπως κάθε άλλη φορά, ΑΥΤΗ όμως τη φορά δεν βιαζόμουν!!! Είχα χρόνο μπροστά μου… κάθε μέρα ήταν ένα ξεχωριστό βήμα. Δεν πιέστηκα ούτε για το συνολάκι των Χριστουγέννων ή της γιορτής μου, ούτε για κάποιο σημαντικό ραντεβού. Έτρωγα πολύ λίγο και προσεχτικά. Δεν παρασυρόμουν από τις «σειρήνες» των τραπεζομάτων γιατί το «σορτσάκι» ήταν ιερό και με περίμενε τον Αύγουστο. Και για πρώτη φορά όσο πιο πολύ πεινούσα, τόσο περισσότερο χαλυβδωνόταν η θέλησή μου. Κάθε ανέβασμα στη ζυγαριά ήταν ένας θρίαμβος και ο κάθε θρίαμβος, μικρός ή μεγάλος έδινε φτερά για περαιτέρω προσπάθεια. Και τελικά το «σορτσάκι» άρχισε να χάνεται ως κίνητρο γιατί στην πορεία έβρισκα άλλα, πιο κοντοπρόθεσμα. Να πετάξω τα μεγάλα μου ρούχα, να πάω στην αγορά για ψώνια, να φορέσω large και όχι XXL, να περπατάω και να μην κουράζομαι.

Μετά ήρθε το medium και μία ακατάσχετη καταναλωτική μανία που με ωθούσε σε περισσότερη πείνα. Τα «μπράβο» και τα «συνέχισε έτσι» ήταν καθημερινά και ενδυναμωτικά. Μία μέρα πέτυχα την μητέρα μου στον δρόμο, την φώναξα από μακριά και δεν με κατάλαβε! Η ίδια μου η μητέρα! Η χαρά ήταν τόσο μεγάλη που δεν υπήρχε γυρισμός και τελικά καταλάβαινα τα λεγόμενα της Kate Moss που είχα διαβάσει να λέει σε κάποιο περιοδικό «καμιά γεύση, κανενός φαγητού δεν συγκρίνεται με την ευτυχία του να είσαι αδύνατη!»

Όταν πλέον ήρθε η Άνοιξη ενέταξα και την γυμναστική στην καθημερινότητά μου και κάποια μέρα που πάλι πήγα για ψώνια το medium μου ήταν μεγάλο. Το σορτσάκι το έβαλα. Ο Αύγουστος του 2012 ήταν ακριβώς όπως τον ονειρεύτηκα. Σήμερα είμαι ακόμη πιο αδύνατη. Γυμνάζομαι και προσέχω ακολουθώντας όσο το δυνατόν έναν υγιεινό τρόπο ζωής. Γιατί μπορώ! Γιατί τελικά είναι εύκολο! Γιατί είναι υπέροχο να κοιτάζεσαι στον καθρέφτη και να χαμογελάς! Γιατί η δίαιτα είναι κυρίως θέμα ψυχολογίας και σωστής προσέγγισης και όχι πείνας! Γιατί εμείς οι γυναίκες δεν υστερούμε σε ψυχικά αποθέματα, αλλά αν θέλουμε αλλάζουμε όχι μόνο το σώμα μας, αλλά και τον κόσμο όλο. Και αν θέλουμε να είμαστε εύσωμες, μαγκιά μας! Αν θέλουμε να είμαστε αδύνατες… απλά μπορούμε!

http://meagapo.blogspot.gr